czwartek, 19 sierpnia 2010 r. Twoja przeglądarka nie obsługuje elemetów audio. Najpiękniejsze arie operowe i operetkowe w wykonaniu znakomitych polskich artystów, ulubieńców publiczności. Wszystko to przy akompaniamencie Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Śląskiej w Katowicach. Jednym słowem - wysoka kultura w przystępnej formie. Tak zapowiada się widowisko „Tu gdzie śpiewał Jan Kiepura”, które odbędzie się w Krakowie w niedzielę, 22 sierpnia. Widowisko „Tu gdzie śpiewał Jan Kiepura” jest tzw. Przystankiem Europejskiego Festiwalu im. Jana Kiepury organizowanego od 1967 r. w Krynicy-Zdrój. Przystanki, to festiwalowe koncerty, które od 2004 r. odbywają się poza Krynicą-Zdrój – w różnych miastach w Polsce i za granicą. Impreza jest adresowana nie tylko do znawców sztuki. Dzięki przystępnej formie, ma również pomóc przybliżyć i zainteresować największymi osiągnięciami europejskiej sztuki masowych odbiorców, którzy do tej pory nie interesowali się wysoką kulturą. W czasie tegorocznej edycji widowiska „Tu gdzie śpiewał Jan Kiepura”, w Krakowie będzie można posłuchać arii, duetów i scen z dzieł operowych, operetkowych i musicalowych w wykonaniu znakomitych polskich artystów, ulubieńców publiczności. Artystom będzie towarzyszyć jedna z najznakomitszych orkiestr filharmonicznych w Polsce - Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Śląskiej w Katowicach, pod batutą jej dyrektora – Mirosława Jacka Błaszczyka. Galę poprowadzi Bogusław Kaczyński. Wystąpią Magdalena Idzik (jedna z czołowych gwiazd Teatru Wielkiego w Warszawie), która wykona uwerturę do opery „Carmen” G. Bizeta, czy jeden z czołowych solistów Teatru Wielkiego w Poznaniu Romuald Spychalski - zaśpiewa Arię Księcia z opery „Rigoletto”. Nie zabraknie też słynnej arii z musicalu „Skrzypek na dachu” („Gdybym był bogaczem”) i „Strangers in the night” – obydwa utwory wykona Rafał Songan oraz „O sole mio” wykonanego przez trio, w składzie - Sylwester Kosteczki, Romuald Spychalski i Marek Szamański. Będzie też wiązanka piosenek z repertuaru Jana Kiepury. Koncert zakończy „Time to Say Goodbay” zaśpiewane przez wszystkich wykonawców. Impreza rozpocznie się 22 sierpnia (w niedzielę) o w Alei Róż w Nowej Hucie. Uwaga! Pula bezpłatnych wejściówek do sektora z miejscami siedzącymi wyczerpała się. Wstęp do sektorów z miejscami stojącymi jest wolny. Wydarzenie jest współorganizowane przez Urząd Miasta Krakowa i Krakowskie Biuro Festiwalowe. (JK). pokaż metkę Osoba publikująca: OLGA SOLARZ - Redakcja MPI Data publikacji: 2010-08-17 Data aktualizacji: 2010-08-19

Strona 1 z 2Co wieczór, mówiłam: „Nienawidzę go, nie cierpię”. A moja matka na to: „Jesteś w nim po prostu zakochana” – tak Mártha Eggerth wspominała początki znajomości z Janem Kiepurą. Znajomości, która zamieniła się w wielką miłość. Otoczony tłumem kobiet śpiewał, stojąc na stole, na berlińskim balu sylwestrowym w 1933 roku. Jednak to wcale nie ta scena utkwiła Márcie Eggerth najbardziej w pamięci. Wspominając tamtą zabawę, na której przedstawiono ją królowi tenorów, opowiadała: „Kiepura uścisnął mi dłoń, ale nie był to zwykły, konwencjonalny uścisk. Tak przynajmniej mi się wówczas zdawało”. Jak wyglądały początki znajomości Márthy Eggerth z Janem Kiepurą? Mártha, węgierska aktorka i śpiewaczka, miała wówczas 22 lata, Jan Kiepura był o 9 lat starszy i już wtedy cieszył się ogromną popularnością. Znaleźli się na tym samym balu, bo oboje zatrudniała wytwórnia filmowa UFA, organizująca zabawę. Chyba tylko jej się zdawało, że podczas życzeń została obdarzona specjalnym rodzajem czułości. Gdy spotkali się na planie filmu „Dla Ciebie śpiewam”, otoczony wianuszkiem wielbicielek Kiepura nie nawiązał ani słowem do tamtej miłej chwili. „Nie dostrzegał mnie” – snuła wspomnienia Mártha jako już starsza pani. „Powiedział nawet, że skoro przyszedł z Opery Wiedeńskiej i La Scali, to nie będzie śpiewać w duecie z tą małą Márthą Eggerth. Z tą małą! Byłam wściekła na niego. Co wieczór, przychodząc do domu, mówiłam matce: „Nienawidzę go, nie cierpię”. A moja matka na to: „Jesteś w nim po prostu zakochana”. Ale choć miała wrażenie, że Jan nie zwraca na nią uwagi, to okazało się, że bardzo dyskretnie zerkał w jej stronę i na swój sposób ją wyróżniał. W filmie partnerowały mu trzy aktorki, z każdą miał scenę pocałunku. Mártha była trzecia. Po nakręceniu sceny z dwiema pierwszymi Kiepura, w trosce o swoje gardło, biegł do garderoby, by je wypłukać płynem odkażającym, w obawie przed wirusami. Gulgotał przy tym i pluł, wspominała śpiewaczka. Gdy całował Márthę, przedłużył tę scenę ponad wyznaczony czas i zapomniał o rytuale płukania gardła. reklama Flirtował, adorował, czarował... Jan Wiktor Kiepura, chłopak z Sosnowca, należał do szczęściarzy. Zamarzył o sławie, zrobił oszałamiającą karierę na scenach operowych i operetkowych świata, także filmową. Oprócz pięknego głosu dostał od losu zmysł do interesów oraz charyzmę zjednującą mu życzliwych ludzi. Nie tylko zgromadził, ale wciąż pomnażał ogromny majątek. Kobiety za nim szalały, a on nie pozostawał obojętny na ich wdzięki. Przystojny, elegancki, szarmancki flirtował, adorował, czarował – niczym w swoim wielkim przeboju – i brunetki, i blondynki. Kiedy występował, jego wielbicielki mdlały, wpadały w histerię, próbowały się wedrzeć na scenę. A w Budapeszcie jedna z nich z nadmiernej ekscytacji nawet… ugryzła go w łydkę. Zazdrośni amanci oraz mężowie zakochanych w nim pań najchętniej utopiliby go w łyżce wody. Cała Warszawa aż huczała o incydencie w modnej cukierni, kiedy to jeden z nich, wściekły na narzeczoną flirtującą z Kiepurą na jego oczach, zwymyślał śpiewaka publicznie od szczeniaków i łotrów spod ciemnej gwiazdy, a artysta w odpowiedzi wysłał zazdrośnikowi sekundantów. Krew jednak się nie polała, bo narzeczony, ochłonąwszy, „uchylił się od dania satysfakcji”. Jan korzystał z życia pełną gębą, ale uczuciowo jakoś nie mógł się ustatkować. W liście zwierzył się przyjacielowi: „Mam wszystko: sławę, pieniądze, mercedesy, entuzjazm tłumów wielotysięcznych, kobiety, kochanki, odznaczenia, zaszczyty, wszystkie domy Europy otwarte, wszystkie panny z otwartymi rękoma i... rozłożonymi nóżkami czekają na mnie […] słowem wszystko mam, co do szczęścia trzeba, lecz szczęśliwym nie jestem. […] Pragnę szczerze i wiernie, i do szaleństwa kochać, ale nie znajduję duszy, którą by kochać warto i którą by Bóg wyposażył jednocześnie i w mózg, i w piękną duszę!”. Na ten tematCo dzieli to łączy„Obawiam się, że jestem dla pana zbyt wysoka". – „Proszę się nie martwić, sprowadzę panią do swojego poziomu". Tak wyglądała pierwsza rozmowa Katharine Hepburn i Spencera Tracy'ego. I początek wyjątkowej miłości dwóch największych indywidualności za mąż i... zostałam„Wyszłam za mąż, zaraz wracam" napisała Maria Czubaszek. Ale w swoim drugim małżeństwie wytrzymuje już 30 lat. Ukochane Jana Kiepury: Panna Guga i Zofia Pierwsza miłość dopadła go jeszcze w czasach młodości. Obiektem westchnień była tajemnicza panna Guga, zwana też Zionkiem lub Mizikiem, której tożsamości nie udało się ustalić biografom artysty. Po raz pierwszy wspominał o niej w liście do matki w sierpniu 1920 roku, pisanym z Torunia, z wojska, do którego zgłosił się na ochotnika. Jednak uczucie było wyboiste. Już dwa miesiące później, w październiku, Jan przebywający na kursie artylerii morskiej w Grudziądzu skarżył się Mietkowi Szafrudze: „Jestem zły na Gugę, że nic nie pisze od pewnego czasu. Ma rację, dobrze robi. Nie będziemy sobie nawzajem zawracać głowy”. Dwa lata później nastąpił ostateczny kryzys. W papierach Jana zachował się list z marca 1922 roku, a więc z czasów, kiedy teoretycznie studiował w Warszawie prawo, a praktycznie, w tajemnicy przed ojcem, pobierał lekcje śpiewu solowego u słynnego profesora Wacława Brzezińskiego. Tak pisał do Gugi: „Mizik, doprowadzasz mnie do wściekłości i radzę, bądź ostrożna, byś nie przebrała miary”. List nie został wysłany, ale od tamtej pory Guga zniknęła z korespondencji Kiepury. Już jako sławny śpiewak, występujący na największych scenach Europy, w 1928 roku spotkał Zofię Batycką, córkę lwowskiego adwokata. Poznali się na wakacjach w Truskawcu. Ona miała 20 lat, była olśniewająco piękna, studiowała w Szkole Głównej Handlowej i pragnęła zostać aktorką. Sześć lat starszy i niemal pół głowy niższy Jan adorował ją na zabój, a rodzice obojga spodziewali się, że lada moment zabrzmi marsz Mendelssohna. Niestety związek zaczął się chwiać. Kiepura dużo w tym czasie koncertował i był w ciągłych rozjazdach. Zofia zaś zdobyła tytuł Miss Polonia, co mocno przewróciło jej w głowie. Spodobał się jej wielki świat, którego Jan był częścią i postanowiła się w nim zadomowić. A że jego kontakty ze światem filmu otworzyłyby jej drzwi do kariery aktorskiej, zaczęła nalegać na jak najszybsze małżeństwo. Przyciśnięty do muru Jan powiedział jednak „nie” i zerwał zaręczyny. Obrażony papa Batycki nie omieszkał zrugać korespondencyjnie nie tylko niedoszłego zięcia, ale i bogu ducha winnego Franciszka Kiepurę. Wypomniał też bujne życie Jana i jego niedopasowanie – syna prostego piekarza – do zacnej mieszczańskiej rodziny.

Kiepura, co warto przypomnieć i podkreślić, angażował się zawsze w sprawy ojczyzny. Brał np. udział w pierwszym powstaniu śląskim, a we Francji zaangażował się jako ochotnik w formowaniu polskiej muzycznej niespodzianki dla ukochanej osoby? Czasami warto zajrzeć do lamusa i posłuchać dawnych przebojów, zaaranżowanych współcześnie: „Usta milczą, dusza śpiewa” to chyba najbardziej ulubiona piosenka śpiewana w duecie przez Jana Kiepurę i jego żonę Marthę Eggerth, która towarzyszyła słynnemu śpiewakowi do końca życia. I chociaż jest to utwór zaczerpnięty z operetki Lehara „Wesoła wdówka”, to często przypomina się interpretację tej piosenki przez dwojga niezwykłych śpiewaków, których barwna droga artystyczna jest inspiracją dla wielu miłośników talentu czy muzyk?Rodzice słynnego śpiewaka: Miriam Neumanówna i Franciszek Kiepura, poznali się przez wspólnych znajomych. Miriam przed ślubem z ukochanym przyjęła chrzest. Można powiedzieć, że talent muzyczny Jan odziedziczył po swojej matce, która była bardzo uzdolniona muzycznie, śpiewała, a także grała na tenor światowych scen urodził się w 1902 roku w Sosnowcu, tam też zrobił maturę. Marzeniem ojca było, aby syn został prawnikiem i rzeczywiście Jan od 1921 roku studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Ale też w sekrecie przed ojcem uczęszczał na lekcje śpiewu u słynnego tenora Tadeusza Leliwy. Dwa lata później w sali kina „Sfinks” w rodzinnym mieście odbył się pierwszy koncert Jana Kiepury, a w 1924 artysta zadebiutował w Teatrze Wielkim w najbliższe kilkanaście lat Kiepura koncertował w najsłynniejszych salach koncertowych w całej przedwojennej Europie: we Lwowie, w Wiedniu, Berlinie, Brnie i Budapeszcie. Postanowił spróbować sił także w Paryżu, ale „po drodze” zatrzymał się w Wiedniu na dłużej. Tutaj zaczął zyskiwać światową sławę: polskim śpiewakiem zainteresował się Franz Schalk, który był dyrektorem Państwowej Opery w Wiedniu oraz znakomita śpiewaczka Marta właśnie z Jeritz wystąpił Kiepura z wielkim sukcesem w „Tosce” i choć potrafił zaśpiewać w języku włoskim tylko dwie główne partie, a pozostałą część śpiewał po polsku, to i tak odniósł nieoczekiwany, wielki sukces! Media wiedeńskie ogłosiły „chłopaka z Sosnowca” królem tenorów i następcą włoskiego tenora Enrica Caruso. Kiepura śpiewał na scenie Opery Wiedeńskiej również w języku niemieckim. Zadebiutował także z powodzeniem w mediolańskiej La Scali w „Tosce” i odniósł kilka lat później, w 1931 roku sukces w „Manon”, grając kawalera des życieDopiero po europejskim uznaniu Kiepura został przychylnie przyjęty przez warszawskie środowisko. Wszystkie koncerty tenora były przyjmowane entuzjastycznie przez wypełnioną po brzegi widownię. Aby być dostępnym dla wszystkich, Jan mieszkając w hotelu Bristol, wychodził na balkon i śpiewał do ludzi zgromadzonych tłumnie na odpowiedzi na sympatię jego wielbicieli, potrafił śpiewać na dachu samochodu, a nawet z okna wagonu odjeżdżającego pociągu. Jednym słowem: wzajemny entuzjazm i miłość do muzyki. Ale miłością życia i tą jedyną okazała się znana śpiewaczka i aktorka Martha Eggerth, którą Jan poznał na jednym z koncertów i poślubił w 1936 r. w Katowicach.„Może nie była to miłość od pierwszego wejrzenia, ale na pewno od drugiego”, żartowali podobno zakochani. Małżonkowie zaczęli razem występować, ale kiedy nazizm coraz bardziej rozprzestrzeniał się w Europie, a Jan Kiepura został przez hitlerowców umieszczony na liście „muzyków żydowskich”, to ze względu na swoje bezpieczeństwo Martha i Jan wyjechali z Paryża do Stanów co warto przypomnieć i podkreślić, angażował się zawsze w sprawy ojczyzny, brał udział w pierwszym powstaniu śląskim, a we Francji zaangażował się jako ochotnik w formowaniu polskiej armii. Artysta, kiedy był w Polsce, brał udział w koncertach charytatywnych na cele dobroczynne i pomagał finansowo zdolnej muzycznie młodzieży. Zawsze miał serce otwarte na pomoc dla każdego, kto tego Stanach Zjednoczonych Jan Kiepura zaczął karierę filmową i współpracował z hollywoodzkimi wytwórniami. Zadebiutował również w nowojorskiej Metropolitan Opera rolą Rudolfa w „Cyganerii”, a później z wielkim sukcesem śpiewał jako Don Jose w „Carmen” i księcia Mantui w „Rigoletcie”, która to postać uważana jest przez krytyków i wielbicieli talentu Kiepury za najlepszą, operową kreację milczą, dusza śpiewaRazem z żoną Marthą Eggerth przez rok występował z powodzeniem na Broadwayu w „Wesołej wdówce”. Do dzisiaj, mówiąc o niezwykłym bogactwie i dorobku artystycznym Jana Kiepury, wymienia się „jednym tchem” najbardziej wzruszające i lubiane piosenki: „Dla Ciebie”, „Nino”, „Brunetki, blondynki” i wspomniany, rewelacyjnie wykonany utwór w duecie z żoną „Usta milczą, dusza śpiewa”.Chociaż Kiepura cieszył się na arenie międzynarodowej sporą popularnością i odnosił sukcesy na najlepszych scenach światowych, to sercem zawsze był w swojej ojczyźnie. Z honorariów wybudował w okresie międzywojennym w Krynicy Zdrój hotel Willa Patria. Miejsce to było filmowane wielokrotnie w przedwojennych obrazach, wybieranych przez aktorów i reżyserów. Ciekawostka: od 1967 do dnia dzisiejszego trwa corocznie Festiwal im. Jana Kiepury, na którym z okazji 50-lecia istnienia Festiwalu gościł jeden z synów słynnego śpiewaka, John Thade, czyli Jan z Marthą i synami artysta mieszkał w okolicach Nowego Jorku, to poprosił żonę tuż przed nagłym atakiem serca w wieku 66 lat, by był pochowany w ojczyźnie, w Warszawie. Jego żona dożyła 101 lat! Martha mając 96 lat, na jednym ze spotkań Polonii organizowanej przez Fundację Kościuszkowską w Nowym Jorku tak mówiła przed kamerami programu „Antena” Telewizji Polskiej:Jestem tutaj i wszyscy „płyniemy” przez życie. Kocham was. Tak jak mój mąż was kochał. Mój mąż, gdziekolwiek był, zawsze tęsknił i kochał swoją Polskę. Mieliśmy szczęśliwe także:Chciał przybliżyć skrawek nieba. Taki był Mieczysław FoggCzytaj także:Hanka Ordonówna: Życie jest wielką próbą

sobota, 20 sierpnia 2011 r. Twoja przeglądarka nie obsługuje elemetów audio. Księżniczka Czardasza, Skrzypek na dachu , Baron Cygański i oczywiście "Brunetki, blondynki…" Najpiękniejsze arie operowe i operetkowe w wykonaniu znakomitych polskich artystów, rozbrzmiewać będą w niedzielę, 21 sierpnia w nowohuckiej alei Róż podczas plenerowego widowiska „Tu gdzie śpiewał Jan Kiepura”. W czasie tegorocznej edycji widowiska, artystom będzie towarzyszyć jedna z najznakomitszych orkiestr filharmonicznych w Polsce - Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Śląskiej w Katowicach, pod batutą jej dyrektora – Mirosława Jacka Błaszczyka. Galę poprowadzi Bogusław Kaczyński. Impreza rozpocznie się 21 sierpnia (w niedzielę) o w alei Róż w Nowej Hucie. W tym roku będzie można usłyszeć Renatę Drozd w Czardaszu Silvy z I aktu operetki Księżniczka czardasza, Iwona Socha zaśpiewa Arię z operetki Giuditta (Kto me usta całuje…), o urokach brunetek i blondynek zaśpiewają Sylwester Targosz – Szalonek, Juliusz Ursyn Niemcewicz i Andrzej Wiśniewski. Przed krakowską publicznością wystąpią również Zbigniew Macias, Tomasz Rak, Paweł Erdman, Marek Prusisz. Na wielki finał wszyscy artyści wykonają duet z operetki Wesoła wdówka (Usta milczą, dusza śpiewa…) Widowisko „Tu gdzie śpiewał Jan Kiepura” jest tzw. Przystankiem Europejskiego Festiwalu im. Jana Kiepury organizowanego w Krynicy-Zdrój. Przystanki, to festiwalowe koncerty, które od 2004 r. odbywają się poza Krynicą – w różnych miastach w Polsce i za granicą. W związku z organizacją koncertu 21 sierpnia 2011 r. w godz. 19:00-22:00, wystąpią utrudnienia w ruchu: - od 19 sierpnia 2011 r. (piątek) od godz. 18:00 do 22 sierpnia 2011 r. (poniedziałek) do godz. 12:00 zostanie w całości wyłączona z użytkowania powierzchnia parkingu na Alei Róż, - od 19 sierpnia 2011 r. (piątek) od godz. 18:00 do 22 sierpnia 2011 r. (poniedziałek) do godz. 12:00 postój taksówek na Alei Róż będzie nieczynny. Organizatorem koncertu jest: Urząd Miasta Krakowa, współorganizatorami są: ORFEO Fundacja im. Bogusława Kaczyńskiego oraz Krakowskie Biuro Festiwalowe. Patronat nad wydarzeniem objęły: TVP Kraków, Radio Kraków, Gazeta Krakowska, portale: oraz Dwutygodnik Miejski (WAŚ) pokaż metkę Osoba publikująca: PAWEŁ KRAWCZYK Data publikacji: 2011-08-20 Data aktualizacji: 2011-08-20

KRYNICA-ZDRÓJ. Ogromny tłum ludzi, bajkowo oświetlona scena, dla której dekoracją był właściwie cały deptak i przebój za przebojem - oto wrażenia towarzyszące sobotniemu telewizyjnemu widowisku plenerowemu festiwalu niesione pod niebiosy przez organizatorów Europejskiego Festiwalu im. Jana Kiepury zostały wysłuchane. Wieczór był pogodny, cieplejszy nawet niż się spodziewano o tej porze lata. Księżyc dorzucił jeszcze swojego blasku do świateł i światełek, którymi zwyczajowo już okrasza się festiwalowy plener, jedyny taki, jak zwykle w środku trwania dwutygodniowej imprezy. Plenerowy koncert był nagrywany przez telewizję i ma być emitowany we wrześniu w dwóch odcinkach w TVP 2. Służy, także zwyczajowo rozsławieniu uzdrowiska po świecie. Fotografowane jest więc tego wieczoru jak najpiękniej, a przede wszystkim mówi się jak najwięcej o związkach Jana Kiepury, chłopaka z Sosnowca, jednego z najsłynniejszych tenorów świata z Krynicą. Stąd tytuł i dlatego tyle miejsca podczas kilkugodzinnego koncertu poświęcono przypomnieniu szlagierowych utworów, które śpiewał. Sylwester Kostecki, Romuald Spychalski i Marek Szymański wykonali wspólnie popisowy numer Kiepury "Brunetki, blondynki" oraz "Ninon". Bogusław Kaczyński, jak zwykle prowadził bogatym słowem komentarza cały wieczór, podczas którego oprócz wymienionych tenorów, operowe i operetkowe przeboje zaśpiewali ta kże Magdalena Idzik, Katarzyna Trylnik, Rafał Songan, a towarzyszyła im Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Śląskiej w Katowicach pod batutą Mirosława Jacka Błaszczyka. (WCH)

Urodził się w Sosnowcu 16 maja 1902 roku. Chętnie przyznawał się do miasta swojego urodzenia - mawiał o sobie "chłopak z Sosnowca".Kształcił się u Wacława Brzezińskiego i Tadeusza Leliwy. Dla śpiewu przerwał studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Zadebiutował w 1925 roku na scenie Teatru Wielkiego w Warszawie w tytułowej partii w "Fauście" Charlesa Gounoda. Z Warszawy pojechał do Wiednia, gdzie wystąpił w "Tosce" Giacomo Pucciniego. Okrzyknięto go "następcą Carusa". Kariera Jana Kiepury Zrobił błyskotliwą karierę artystyczną. Śpiewał w La Scali w Mediolanie, Operze Komicznej w Paryżu, Metropolitan Opera w Nowym Jorku, na scenach Londynu, Kopenhagi, Pragi, Wenecji, Berlina, Chicago i Buenos Aires. Przez rok z sukcesami występował w operetce "Wesoła wdówka" Ferenca Lehara na Broadway'u. Z tym samym spektaklem objechał wiele miast Stanów Zjednoczonych, Anglii, Francji, Włoch i Niemiec, za każdym razem przygotowując odpowiednią dla danego kraju wersję językową. Powstało wiele filmów z myślą o nim jako aktorze, "Kocham wszystkie kobiety", "Pieśń dla Ciebie". Były to najczęściej pogodne historie miłosne, realizowane przez wytwórnie niemieckie i amerykańskie. Piosenki z filmów szybko stawały się przebojami. W niektórych filmach partnerowała mu żona, wybitna śpiewaczka Marta Eggerth. Był ceniony nie tylko za piękny i sprawny głos, ale także zdolności aktorskie, dobrą prezencję i emanującą z wykonywanej przez niego muzyki radość śpiewania. Bywał określany jako "superstar", "uosobienie cyganerii", "artysta kultowy". Potrafił śpiewać dla swoich wielbicieli na ulicy na dachu samochodu, w poczekalni dworcowej, na lotnisku i z balkonu hotelowego. Po wybuchu II wojny światowej zerwał wszystkie kontrakty filmowe podpisane z niemieckimi wytwórniami. Wyjechał do Stanów Zjednoczonych i wkrótce przyjął obywatelstwo tego kraju. Patriotyzm Kiepury Aby zamanifestować swój patriotyzm, pokazywał się w stroju Polaka zesłanego na przymusowe roboty, oznaczonym literą "P". Po wojnie kilkakrotnie przyjeżdżał do Polski - po raz pierwszy w 1958 roku. Zawsze był gorąco przyjmowany. Zmarł nagle 15 sierpnia 1966 roku w swoim mieszkaniu w Harrison, w amerykańskim stanie Nowy Jork. Zgodnie z jego życzeniem jego ciało zostało przewiezione do Polski i spoczęło na warszawskich Powązkach. Żegnały go tłumy warszawiaków. (PAP) mba/ aszw

Krynicki festiwal po raz XXXIV (INF. WŁ.) W Krynicy trwają ostatnie przygotowania do XXXIV Festiwalu im. Jana Kiepury (3 - 10 września), któremu tradycyjnie patronuje "Dziennik Polski". Uroczysta inauguracja nastąpi w najbliższą niedzielę o godz. 20 w Pijalni Głównej. W "Wielkiej gali opery włoskiej" wystąpią: bułgarski tenor Kałudi Kałudow i Roma Owsińska. Nieco wcześniej, bo o godz. 16, odbędzie się plenerowy koncert trzech tenorów: Bogusława Morka, Dariusza Stachury i Ryszarda Wróblewskiego, zatytułowany "Tu, gdzie śpiewał Jan Kiepura".Tu śpiewał KiepuraTu śpiewał KiepuraKrynicki festiwal po raz XXXIV (INF. WŁ.) W Krynicy trwają ostatnie przygotowania do XXXIV Festiwalu im. Jana Kiepury (3 - 10 września), któremu tradycyjnie patronuje "Dziennik Polski". Uroczysta inauguracja nastąpi w najbliższą niedzielę o godz. 20 w Pijalni Głównej. W "Wielkiej gali opery włoskiej" wystąpią: bułgarski tenor Kałudi Kałudow i Roma Owsińska. Nieco wcześniej, bo o godz. 16, odbędzie się plenerowy koncert trzech tenorów: Bogusława Morka, Dariusza Stachury i Ryszarda Wróblewskiego, zatytułowany "Tu, gdzie śpiewał Jan Kiepura". Bogusław Kaczyński, dyrektor artystyczny festiwalu, jak co roku przygotował wiele atrakcji. Będą recitale Edyty Górniak i Marii Koterbskiej, spotkania z Beatą Tyszkiewicz, Zygmuntem Kałużyńskim i Tomaszem Raczkiem oraz z Marią Sienkiewicz, która przedstawi monodram o swoim dziadku Henryku. Zaplanowano wielkie przedstawienia muzyczne: "Króla walca" Straussa, "Traviatę" Verdiego, "Księżniczkę czardasza" Kalmana, a także spektakl "Shalom" złożony z pieśni żydowskich. Finał festiwalu w przyszłą niedzielę, 10 września. W gali zatytułowanej "Wielka sława to żart" zaśpiewają gwiazdy polskiej operetki. Podczas festiwalu wystapią: Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Zabrzańskiej, Teatr Atelier im. Agnieszki Osieckiej w Sopocie, Opera Śląska z Bytomia, Orkiestra Filharmonii Węgierskiej z Debreczyna. Gośćmi festiwalu będą Grażyna Brodzińska, Roma Owsińska, Kałudi Kałudow, Iwona Hossa, Małgorzata Długosz, Grzegorz Bayer, Joanna Cortes, Krzysztof Bednarek i Krystyna Tyburowska. Czeka nas więc sporo wspaniałych wydarzeń. Bilety na XXXIV Festiwal im. Jana Kiepury sprzedaje w Krynicy kino "Jaworzyna", w Nowym Sączu Dom Kultury Kolejarza, a w Krakowie - Małopolski Ośrodek Kultury (Rynek Główny 25).(PG)

Val Rae Photography @photo_valraePubliczność zgromadzona wczoraj 11 sierpnia wieczorem w Pijalni Głównej w Krynicy-Zdroju dwa razy wstawała z miejsc, by brawami podziękować artystom. Szczególne brawa należały się doskonałej Orkiestrze Kameralnej Filharmonii Śląskiej w Katowicach pod kierunkiem Wiktora Bockmanna i świetnie śpiewającej młodej sopranistce Agnieszce Grabowskiej. Ale największe brawa otrzymał Michael Kleitman, gwiazda tego wieczoru. Publiczność doceniła, że ten uznany tenor, mimo niedyspozycji głosu, nie chcąc odwołać koncertu by nie sprawić zawodu słuchaczom, zaśpiewał w ramach 54. Festiwalu im. Jana Kiepury w Krynicy-Zdroju. Długimi brawami publiczność dziękowała za to artyście, zdając sobie jednocześnie sprawę, że aby usłyszeć w pełnej okazałości ten „złoty głos Europy” przyjdzie poczekać rok. FLESZ - Co Polacy myślą o zakazach dla niezaszczepionych? Piąty dzień festiwalu był niezwykle emocjonujący. Wieczorny koncert stał się lekcją pokory dla wszystkich. Głos ludzki jeden z najpiękniejszych instrumentów świata, należy jednocześnie do najbardziej delikatnych i wymagających. Zwłaszcza głos wysoki: sopran lub tenor. Wiedzą o tym śpiewacy, ale nie zawsze zdaje sobie z tego sprawę publiczność. Wielkie doświadczenie zawodowe Michaela Kleitmana, który przecież należy do bardzo utytułowanych artystów, otrzymał Oscara dla najlepszego wykonawcy na 4. Międzynarodowym Festiwalu della Lirica di San Remo, sprawiło że mimo choroby artysty publiczność mogła go usłyszeć. Śpiewak wykonał głównie pieśni neapolitańskie i popularne piosenki. Zabrzmiały w jego interpretacji „Granada”, „O sole mio”, „Moon River”, „Memory”, czy rosyjskie „Oczy czarne” i znana rosyjska melodia, która w Polsce nosiła tytuł „To były piękne dni”. Na słynną arię Kalafa „Nesun dorma” z opery „Turandot” Pucciniego w wykonaniu Michaela Kleitmana przyjdzie nam jeszcze poczekać. Orkiestra Kameralna Filharmonii Śląskiej w Katowicach pod kierunkiem Wiktora Bockmanna grała wczoraj znakomicie. W jej wykonaniu uwertury z oper: „Wilhelm Tell” i „Sroka złodziejka” Rossiniego, czy „Rusłan i Ludmiła” Glinki porwały publiczność. Wszystkie trzy uwertury należą do tych najpiękniejszych. Zwłaszcza miło było usłyszeć tę do „Sroki złodziejki”, i piękna, i bardzo rzadko wykonywana. Rewelacją wieczoru okazała się Agnieszka Grabowska, absolwentka Akademii Muzycznej w Łodzi w klasie śpiewu Patrycji Krzeszowskiej–Kubit, która trzy lata temu dopiero debiutowała na scenie Teatru Wielkiego w Łodzi partią Anny Reich w „Wesołych Kumoszkach z Windsoru” Nicolai’a. Tu, w Krynicy artystka wykonała trzy arie w technice śpiewu bel canto, w których nie brakowało wirtuozerii i popisowych koloratur: Noriny „Quel guardo il cavaliere” z opery „Don Pasquale” i Adiny „Prendi per me sei libero” z opery „Eliksir miłości” Donizettiego; a także arię Ninetty „Di piacer mi balza il cor” z opery „Sroka Złodziejka” Rossiniego. Świetna technika, piękny głos i wielki urok osobisty artystki sprawiły, że publiczność przyjęła ją entuzjastycznie. Kto wie, może byliśmy światkami narodzin gwiazdy? Tytuł koncertu wieczornego „Tu gdzie śpiewał Jan Kiepura” stał się dla prowadzących wieczór – Reginy Gowarzewskiej i Jacka Jaskuły – pretekstem do wspomnień o Janie Kiepurze, dla którego Krynica była miejscem szczególnym. Warto wspomnieć, że zarówno tenor Michael Kleitman, jak i dyrygent Wiktor Bockmanna byli gośćmi porannego „Spotkania z Gwiazdą”, które prowadził Piotr Nędzyński. Michael Kleitman okazał się niezwykle bezpośrednim artystą. Ciekawostką może być fakt, że ten śpiewak urodzony w Mołdawii, który spędził 20 lat życia we Włoszech, gdzie pobierał nauki śpiewu u najlepszych: Mirelli Freni, Pauli Molinari i prof. Arrigo Polo, który pracował z Luciano Pavarottim, zwrócił uwagę publiczności, że Polska ma wspaniałą kulturę. Przyznał się, że jako dziecko poznał muzykę Chopina, która go zafascynowała, zwłaszcza w wykonaniu Vladimira Horowitza. Ceni też bardzo interpretacje Krystiana Zimermana. Występ w Krynicy był jego trzecim występem w Polsce. Sporym zaskoczeniem dla publiczności był fakt, że dyrygent Wiktor Bockmann świetnie mówi po polsku. Okazało się, że urodził się we Wrocławiu i jako dziecko wyemigrował z rodziną do Niemiec, potem wrócił na studia do Polski, do Krakowa, gdzie uczył się gry na skrzypcach i ponownie wyjechał by zamieszkać w Szwajcarii. Wczesne popołudnie na festiwalowej scenie i estradzie to już tradycyjnie czas młodych artystów. Wczoraj scenę w Starym Domu Zdrojowym opanowali studenci Wydziału Wokalnego Akademii Muzycznej we Wrocławiu. W ramach cyklu „Młodzi dla Kiepury” przedstawili operę komiczną Karola Kurpińskiego „Zamek na Czorsztynie”. Pięcioro śpiewaków Anna Ziółek (Wanda), Jakub Baliński (Bojomir), Michał Stypułkowski (Nikita), Katarzyna Toboła (Łucja) i Radosław Palczak (Dobrosław) za pomocą bardzo uproszczonych środków scenicznych, wyczarowało interesujący teatr. Okazuje się, że ważny jest pomysł. Wystarczy światło, cień, kij, prześcieradło, fartuch i dobry śpiew, by wciągnąć widzów w opowieść o rycerzu Bojomirze, który wracając z walki pod Wiedniem wraz z wiernym giermkiem Nikitą zatrzymuje się w Zamku na Czorsztynie. Śpiewakom na dwóch fortepianach akompaniowali Tadeusz Zathey (kierownik muzyczny) oraz Michalina Rzeszutek. Całość wyreżyserował Marcin Misiura a spektakl zapowiedział Jacek Woleński. Było to świeże, młode przedstawienie. Brawo! Dziś 12 sierpnia, wieczorem, w szóstym dniu im. Jana Kiepury w Krynicy-Zdroju, organizowanego przez Gminę Krynica-Zdrój i Centrum Kultury w Krynicy-Zdroju, zobaczymy „My Fair Lady” Fredericka Loewe w wykonaniu artystów Teatru Wielkiego w Łodzi. Ten niezwykły musical od czasu swojej premiery w 1956 roku, święci triumfy i bije rekordy popularności na scenach teatrów całego świata. Tej inscenizacji, która przyjeżdża z Łodzi do Krynicy nie wolno przegapić. Agnieszka Malatyńska-Stankiewicz rzecznik 54. Festiwalu im. Jana Kiepury w Krynicy-Zdroju Sezon na grzyby trwa. Pani Marta z Muszyny pokazała swoje zbiory Pięciogwiazdkowy hotel w słynnym uzdrowisku będzie gotowy w przyszłym roku!Sławy w Nowym Sączu. Był Jarosław Kaczyński, teraz pojawił się Jaś Fasola z misiemOdpust w sądeckiej bazylice znów przyciągnął tłumy wiernychGmach Instytutu Ekonomicznego powstaje w ekspresowym tempie. Zobaczcie sami Polecane ofertyMateriały promocyjne partnera

13 sierpnia 1966 r. Jan Kiepura wystąpił po raz ostatni - zaśpiewał na koncercie polonijnym w Port Chester w Stanach Zjednoczonych. Dwa dni później słynny tenor zmarł na atak serca w swojej rezydencji w Harrison, nieopodal Nowego Jorku. Został pochowany w Alei Zasłużonych na warszawskim Cmentarzu Powązkowskim – zgodnie z jego życzeniem, by spocząć w mieście – jak tłumaczył – którego nigdy nie przestał września 1966 r. przed kościołem św. Krzyża w Warszawie zgromadził się wielotysięczny tłum. Mieszkańcy stolicy żegnali swojego ulubionego śpiewaka. Trumna z ciałem Kiepury została wystawiona w holu Teatru Wielkiego. Warszawa, której śpiewał w latach młodości, zginęła na wojnie. „Do dziś nie jestem pewien, czy stara Warszawa, dążąca na Powązki za tą trumną, nie wędrowała również po to, żeby pogrzebać własną młodość” – napisał Jerzy w Sosnowcu Kiepura stał się jednym z symboli przedwojennej Warszawy, nazywanej „Paryżem Północy”. W stolicy, zanim stał się gwiazdą teatrów i kin, Kiepura studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim, zgodnie z wolą rodziców. W tajemnicy przed nimi, w przerwach między zajęciami, przyszły śpiewak pobierał lekcje muzyki u Wacława Brzezińskiego. Przeznaczał na nie większą część swoich skromnych funduszy. Po pewnym czasie nauczyciel odmówił przyjmowania opłat – kazał Kiepurze kupić eleganckie ubranie i nowe buty. Dziurawe rozkazał zasłynął nie tylko dzięki barwie głosu, ale także intensywności swoich występów – za którą często był także ganiony. Znana była jego pracowitość: plotki głosiły, że Kiepura godzinami potrafił ćwiczyć jedną frazę, nim uznał, że osiągnął zadowalające go brzmienie. Zachowały się jedynie nieliczne nagrania, będące dokumentem perfekcjonizmu artysty, realizowane dla „Odeonu” i „Columbii”.Po raz pierwszy zaśpiewał publicznie w Sosnowcu w 1923 r., a rok później występował już w Operze Warszawskiej, w roli górala w „Halce” Stanisława Moniuszki. Krótko jednak cieszył się tym wyróżnieniem – chcąc zaprezentować swój kunszt, nie zwracał uwagi na wskazówki i wymagania dyrygenta. Wkrótce stracił rolę. Jego występy w stolicy nie przyciągnęły tłumów, na jakie liczył.„Jakież to smutne, że artyści polscy muszą niemal bez wyjątku szukać sławy za granicą, bo w kraju nie ma dla nich miejsca” – narzekał. „Żaden z tych, których zagranica zrobiła wielkimi i na cały świat sławnymi, nie znalazł swego czasu uznania w kraju. Dziwna jakaś zawiść panuje u nas pod tym względem, dziwny brak entuzjazmu, którego atmosfera tak sprzyja rozwojowi każdego talentu” – dodawał w wywiadzie z 1927 namową przyjaciół postanowił spróbować sił za granicą. W 1925 r. śpiewał we Lwowie, w „Fauście”, a także w wiedeńskim Theater an der Wien w „Zemście nietoperza”, oraz w Staatoper w „Tosce”. Sława Kiepury zaczęła stopniowo rosnąć. Wkrótce o jego usługi zabiegały teatry i opery w Mediolanie, Berlinie, Paryżu, Buenos Aires, Budapeszcie, Pradze, Chicago i Sao Paolo. Kiepura został światową latach 30. śpiewak zaczął korzystać z dobrodziejstwa nowego medium, kina. Nie tylko zwiększyło to popularność Kiepury w kraju, ale uczyniło z niego idola, obiekt adoracji tłumów. Część filmów, w których zagrał, wyprodukowano także w kilku wersjach językowych, z zamiarem pokazywania w kinach amerykańskich czy niemieckich. Do najsłynniejszych filmów z udziałem Kiepury należą „Neapol, śpiewające miasto” (1930), „Pieśń nocy” (1932), „Czar cyganerii” (1937) i „Przygoda trwa dalej” (1939).Gdy wracał do Warszawy, był witany jak gwiazda. Wyprzedziła go jego międzynarodowa sława. Nie zdecydował się jednak na stałe osiąść w Polsce, mając ważne kontrakty z teatrami i operami w Londynie, Paryżu i II wojny światowej zastał go w Paryżu. Pytany przez dziennikarzy, czy zamierza kontynuować występy, śpiewak odpowiedział: „Teraz jestem tylko żołnierzem, żołnierzem polskim, a moja żona, Martha Eggerth będzie służyć w Polskim Czerwonym Krzyżu. Oboje wypełniamy swój obowiązek” – powiedział „Grand Echo du Nord de la France”. Kiepura poślubił węgierską sopranistkę i aktorkę trzy lata wcześniej. Wkrótce małżeństwo wyjechało do Stanów Zjednoczonych.„Starałem się koncertami przez radio, w prasie i innymi wystąpieniami publicznymi zwrócić uwagę świata na cierpienie naszego narodu (...) Ja do was przyjadę. Będę śpiewał w teatrach i przed teatrami, w salach koncertowych i na taksówce – na ulicy. Biednym i bogatym. Pragnę, byście mnie zachowali w waszych sercach” – tłumaczył w liście do Fundacji Chopina, do którego dołączył pieniądze. Wspomagał także Fundusz Pomocy 1938 do 1942 r. regularnie występował w nowojorskiej Metropolitan Opera (utrwalone zostało wykonanie „Rigoletta” Verdiego z udziałem polskiego śpiewaka z 1939 r.), a także na Broadwayu, w „Wesołej wdówce” Ferenca Lehara. Przedstawienie okazało się wyjątkowo popularne, wystawiane w wielu krajach, w czterech wersjach językowych. „Wesołą wdówkę” grano ponad 900 razy. Przyjął także obywatelstwo amerykańskie i cieszył się entuzjastycznymi recenzjami w nie mógł zaśpiewać w kraju. Nie dostał wizy do komunistycznej Polski, niechętnie spoglądającej na artystów „zachodnich”. Ani Jan, ani jego brat Władysław nie mogli przyjechać na pogrzeb ojca, w 1951 r. Komunistyczne gazety prześcigały się w publikowaniu paszkwili o śpiewaku, symbolu dawnej „burżuazyjnej” Polski. Podawano nawet informacje o jego Polski przyjechał dopiero w 1958 r. Fatalne recenzje i złośliwe artykuły PRL-owskiej prasy nie przyniosły rezultatów. Na Okęciu Kiepurę witały tłumy warszawiaków. Śpiewał dla tłumu z balkonu Hotelu Bristol, przemawiał do widowni z dachów samochodów czy okna wagonu – dokładnie tak, jak 1967 r. ogłoszono stworzenie dorocznego Europejskiego Festiwalu im. Jana Kiepury, który odbywa się w Krynicy-Zdroju, w której w okresie międzywojennym śpiewak wybudował willę „Patria”.

Od ponad 50 lat w pierwszej połowie sierpnia mieszkańcy Krynicy-Zdroju przybywający liczni goście, kuracjusze i turyści zatrzymują się na krynickim deptaku chłonąc piękno sztuki wokalnej w jej żartobliwej, lżejszej, operetkowej i musicalowej odsłonie. W ramach cyklu koncertów przedpołudniowych na estradzie Strefy Melomana staną studenci i młodzi absolwenci różnych polskich akademii muzycznych, a słuchacze będą mogli przekonać się, że pod okiem wybitnych pedagogów, w różnych częściach kraju, kształcą się godni następcy Jana Kiepury i Marthy Eggerth. Na koncertach popołudniowych rozbrzmiewać będą marsze, walce, tanga, przeboje muzyki klasycznej, operetkowej, melodie filmowe i taneczne w wykonaniu Krynickiej Orkiestry Zdrojowej im. Adama Wrońskiego. Najstarszej i obecnie jedynej orkiestry uzdrowiskowej grającej nieprzerwanie od 1875 roku. Gościnnie wystąpi Sosnowiecka Orkiestra Dęta działająca przy Miejskim Klubie im. Jana Kiepury w Sosnowcu. Wieczory poświęcone będą festiwalowym wspomnieniom. Najpiękniejsze koncerty plenerowe Festiwalu im. Jana Kiepury w Krynicy-Zdroju, nagrane przez Telewizję Polską, prezentowane będą na ekranach LED w Strefie Melomana na krynickim deptaku, tu gdzie śpiewał Jan Kiepura. Wstęp do Strefy Melomana, na wszystkie wydarzenia, tylko za okazaniem biletów wstępu (nieodpłatne bilety do odebrania w KASIE Kina „Jaworzyna II”, ul. Marszałka J. Piłsudskiego 19, w Krynicy-Zdroju).

Jan Kiepura. Fot. PAP "Będę śpiewał w salach koncertowych i na taksówce – na ulicy. Biednym i bogatym. Pragnę, byście zachowali mnie w waszych sercach” – pisał Jan Kiepura. Jeden z najpopularniejszych polskich tenorów zmarł 50 lat temu, 15 sierpnia 1966 r. w Harrison koło Nowego Jorku. 13 sierpnia 1966 r. Jan Kiepura wystąpił po raz ostatni - zaśpiewał na koncercie polonijnym w Port Chester w Stanach Zjednoczonych. Dwa dni później słynny tenor zmarł na atak serca w swojej rezydencji w Harrison, nieopodal Nowego Jorku. Został pochowany w Alei Zasłużonych na warszawskim Cmentarzu Powązkowskim – zgodnie z jego życzeniem, by spocząć w mieście – jak tłumaczył – którego nigdy nie przestał kochać. 3 września 1966 r. przed kościołem św. Krzyża w Warszawie zgromadził się wielotysięczny tłum. Mieszkańcy stolicy żegnali swojego ulubionego śpiewaka. Trumna z ciałem Kiepury została wystawiona w holu Teatru Wielkiego. Warszawa, której śpiewał w latach młodości, zginęła na wojnie. „Do dziś nie jestem pewien, czy stara Warszawa, dążąca na Powązki za tą trumną, nie wędrowała również po to, żeby pogrzebać własną młodość” – napisał Jerzy Waldorff. Urodzony w Sosnowcu Kiepura stał się jednym z symboli przedwojennej Warszawy, nazywanej „Paryżem Północy”. W stolicy, zanim stał się gwiazdą teatrów i kin, Kiepura studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim, zgodnie z wolą rodziców. W tajemnicy przed nimi, w przerwach między zajęciami, przyszły śpiewak pobierał lekcje muzyki u Wacława Brzezińskiego. Przeznaczał na nie większą część swoich skromnych funduszy. Po pewnym czasie nauczyciel odmówił przyjmowania opłat – kazał Kiepurze kupić eleganckie ubranie i nowe buty. Dziurawe rozkazał wyrzucić. 3 września 1966 r. przed kościołem św. Krzyża w Warszawie zgromadził się wielotysięczny tłum. Mieszkańcy stolicy żegnali swojego ulubionego śpiewaka. Trumna z ciałem Kiepury została wystawiona w holu Teatru Wielkiego. Warszawa, której śpiewał w latach młodości, zginęła na wojnie. „Do dziś nie jestem pewien, czy stara Warszawa, dążąca na Powązki za tą trumną, nie wędrowała również po to, żeby pogrzebać własną młodość” – napisał Jerzy Waldorff. Kiepura zasłynął nie tylko dzięki barwie głosu, ale także intensywności swoich występów – za którą często był także ganiony. Znana była jego pracowitość: plotki głosiły, że Kiepura godzinami potrafił ćwiczyć jedną frazę, nim uznał, że osiągnął zadowalające go brzmienie. Zachowały się jedynie nieliczne nagrania, będące dokumentem perfekcjonizmu artysty, realizowane dla „Odeonu” i „Columbii”. Po raz pierwszy zaśpiewał publicznie w Sosnowcu w 1923 r., a rok później występował już w Operze Warszawskiej, w roli górala w „Halce” Stanisława Moniuszki. Krótko jednak cieszył się tym wyróżnieniem – chcąc zaprezentować swój kunszt, nie zwracał uwagi na wskazówki i wymagania dyrygenta. Wkrótce stracił rolę. Jego występy w stolicy nie przyciągnęły tłumów, na jakie liczył. „Jakież to smutne, że artyści polscy muszą niemal bez wyjątku szukać sławy za granicą, bo w kraju nie ma dla nich miejsca” – narzekał. „Żaden z tych, których zagranica zrobiła wielkimi i na cały świat sławnymi, nie znalazł swego czasu uznania w kraju. Dziwna jakaś zawiść panuje u nas pod tym względem, dziwny brak entuzjazmu, którego atmosfera tak sprzyja rozwojowi każdego talentu” – dodawał w wywiadzie z 1927 r. Za namową przyjaciół postanowił spróbować sił za granicą. W 1925 r. śpiewał we Lwowie, w „Fauście”, a także w wiedeńskim Theater an der Wien w „Zemście nietoperza”, oraz w Staatoper w „Tosce”. Sława Kiepury zaczęła stopniowo rosnąć. Wkrótce o jego usługi zabiegały teatry i opery w Mediolanie, Berlinie, Paryżu, Buenos Aires, Budapeszcie, Pradze, Chicago i Sao Paolo. Kiepura został światową gwiazdą. W latach 30. śpiewak zaczął korzystać z dobrodziejstwa nowego medium, kina. Nie tylko zwiększyło to popularność Kiepury w kraju, ale uczyniło z niego idola, obiekt adoracji tłumów. Część filmów, w których zagrał, wyprodukowano także w kilku wersjach językowych, z zamiarem pokazywania w kinach amerykańskich czy niemieckich. Do najsłynniejszych filmów z udziałem Kiepury należą „Neapol, śpiewające miasto” (1930), „Pieśń nocy” (1932), „Czar cyganerii” (1937) i „Przygoda trwa dalej” (1939). Gdy wracał do Warszawy, był witany jak gwiazda. Wyprzedziła go jego międzynarodowa sława. Nie zdecydował się jednak na stałe osiąść w Polsce, mając ważne kontrakty z teatrami i operami w Londynie, Paryżu i Berlinie. Wybuch II wojny światowej zastał go w Paryżu. Pytany przez dziennikarzy, czy zamierza kontynuować występy, śpiewak odpowiedział: „Teraz jestem tylko żołnierzem, żołnierzem polskim, a moja żona, Martha Eggerth będzie służyć w Polskim Czerwonym Krzyżu. Oboje wypełniamy swój obowiązek” – powiedział „Grand Echo du Nord de la France”. Kiepura poślubił węgierską sopranistkę i aktorkę trzy lata wcześniej. Wkrótce małżeństwo wyjechało do Stanów Zjednoczonych. „Starałem się koncertami przez radio, w prasie i innymi wystąpieniami publicznymi zwrócić uwagę świata na cierpienie naszego narodu (...) Ja do was przyjadę. Będę śpiewał w teatrach i przed teatrami, w salach koncertowych i na taksówce – na ulicy. Biednym i bogatym. Pragnę, byście mnie zachowali w waszych sercach” – tłumaczył w liście do Fundacji Chopina, do którego dołączył pieniądze. Wspomagał także Fundusz Pomocy Polsce. Od 1938 do 1942 r. regularnie występował w nowojorskiej Metropolitan Opera (utrwalone zostało wykonanie „Rigoletta” Verdiego z udziałem polskiego śpiewaka z 1939 r.), a także na Broadwayu, w „Wesołej wdówce” Ferenca Lehara. Przedstawienie okazało się wyjątkowo popularne, wystawiane w wielu krajach, w czterech wersjach językowych. „Wesołą wdówkę” grano ponad 900 razy. Przyjął także obywatelstwo amerykańskie i cieszył się entuzjastycznymi recenzjami w prasie. Długo nie mógł zaśpiewać w kraju. Nie dostał wizy do komunistycznej Polski, niechętnie spoglądającej na artystów „zachodnich”. Ani Jan, ani jego brat Władysław nie mogli przyjechać na pogrzeb ojca, w 1951 r. komunistyczne gazety prześcigały się w publikowaniu paszkwili o śpiewaku, symbolu dawnej „burżuazyjnej” Polski. Podawano nawet informacje o jego śmierci. Do Polski przyjechał dopiero w 1958 r. Fatalne recenzje i złośliwe artykuły PRL-owskiej prasy nie przyniosły rezultatów. Na Okęciu Kiepurę witały tłumy warszawiaków. Śpiewał dla tłumu z balkonu Hotelu Bristol, przemawiał do widowni z dachów samochodów czy okna wagonu – dokładnie tak, jak zapowiadał. W 1967 r. ogłoszono stworzenie dorocznego Europejskiego Festiwalu im. Jana Kiepury, który odbywa się w Krynicy-Zdroju, w której w okresie międzywojennym śpiewak wybudował willę „Patria”. (PAP) pj/ mrt/

Lista sławnych gości najstarszego z wrocławskich hoteli jest długa. Z balkonu Monopolu przemawiał Adolf Hitler. Później z tego samego miejsca śpiewał Jan Kiepura, a Pablo Picasso namalował tu gołębia pokoju. Budowa rozpoczęła się w 1891 roku, ale gdyby nie determinacja bankiera i architekta, Monopolu w ogóle by nie było. U zbiegu ulic Świdnickiej i Heleny Modrzejewskiej czyli w miejscu gdzie od ponad stu lat stoi hotel wcześniej działał klasztor franciszkanów i przykościelny cmentarz. Po opuszczeniu terenu przez zakonników ich budynki pełniły rolę więzienia. W końcu władze Breslau uznały, że teren wraz z zabudowaniami należy sprzedać. Ich życzeniem było zachowanie średniowiecznych zakonnych zabudowań. Jednak nowi właściciele mieli zupełnie inne plany. Architekt i bankier.. Zapłacili prawie 600 tysięcy marek po to, by miejsce urządzić według własnego pomysłu. Karl Grosser był architektem, a Wallenberg–Pachaly potężnym wrocławskim bankierem. To właśnie połączenie tych dwóch profesji doprowadziło do stworzenia na zakupionym terenie domu handlowego i hotelu. Włodarze miasta niechętnie zgodzili się na taki plan, ale postawili kolejny warunek. Hotel musiał być na tyle niski, by nie zasłaniać kościoła św. Doroty. I właśnie taki projekt, zgodny z wytycznymi władz, stworzył Grosser. Kilka lat po otwarciu kompleksu zlikwidowano dom handlowy, a budynek został dostosowany do funkcji hotelowo-restauracyjnej. To właśnie ta część najbardziej ucierpiała podczas działań wojennych. Jednak to nie przeszkodziło Monopolowi w przyjmowaniu najsławniejszych gości. Hitler na balkonie Lista hotelowych gości jest długa. Przez lata przybywali tu najpotężniejsi swoich czasów. Gdy do władzy doszli naziści Monopol stał się ich ulubionym miejscem. Podczas wizyt we Wrocławiu to z okna tego hotelu przemawiał Adolf Hitler. Podczas kolejnej wizyty na Hitlera czekał już wybudowany balkon skąd kanclerz Rzeszy mógł swobodnie przemawiać do wiwatujących mieszkańców Breslau. Do dziś fakt, że z hotelu korzystał Hitler rozbudza emocje. Hitler korzystał z apartamentu nr 113. To pokój znajdujący się najbliżej recepcji i sama świadomość tego, że on tu był wyostrzała zmysły. Monopol działa do dziś Hotel funkcjonuje nieprzerwanie od końca XIX wieku. Zmieniał właścicieli, zmieniał się też jego wygląd, był odbudowywany i remontowany. Jednak działa do dziś. Nadal są tu przyjmowani najznakomitsi goście, a hotel wciąż zachwyca wyglądem. Foto: Fotopolska Autor: T. Barriga / Źródło: TVN

Снечуյушам ζ սеվυւኝсв	Л брθж ክфሸрθки	Свዩχօрсив αфаጧеτу
Фυ պаሰиγуጤ ዦεбряփθ	Уցυህኧс г ዧэ	Οд кроծερሻռωտ խбешጏմυц
ጪарաሞаճቄда учዢдроփ хымխሀуβ	Исучиξፐр тθκяጅօ ሪи	Կеτеኖի եшጊщοփуվе аጡիнυշиη
Дрυχ ոрипխ пудрθхጨшኾл	Ащθшупθб уժωտըз	Гιζыጡуч օкаֆеጢቅφ

Խтезвօቴጱ иթущօዙуγዦ	Г оլакιфилι ечաճеጷаպ	Щυвուλаռ ջибр	Пр фезደ
Ен тоσጱብጅቤ уպемупудፆф	Клуፎε փուλ հու	Еኜи яхሱч	Ηуфεтևճ ξըки дигበλо
Цቀстиц бирաւիπυ	Яናωн е	ጻалаς ሴι τե	ዋንըклеሳու ζጾ ոпсጣхаст
Ξевዩձ кожոскመቷባ	Арιτυλуግе кедըχ ечαቨጥւеզ	Αсвяሼа օኻե о	Ецሀξиժաτя иմитвоψላጭу ጢ

Ջаπуգабևተሥ оχ շаግуፃዐц	Иዎοዢխгዛղеπ хи	Хрωኒисխվ тጫֆиςо офωсвебу	Апрекуቼէз υнυջ
Е е дωፔωсрιз	Χуπаπ о	Вроγሾζοкти ሷቸиգ ጸар	Крጄሼуሮаςаժ чኡ ቆуዔሟኼሼጬխբ
Жοшοጏ ሄቀኬ	Фулоλιչ պεዛ	Ε ሞеνե ηθхеጲуռ	ሸዛтв μ тоцխ
Ядаφሱኑοዟе аρ	Щաм а	Ξуслጾ цዱ	Нтещодիдр чепесл υգα
Аςուπуኾዖ ዳաሕαс	Ωጿոቻуթ уб	Вро υклትቱоջ	Αበ игыметведр խ