Dos Santos najczęściej nosi czapeczkę. Ściąga ją na zawody. Wszystko przez blizny, jakie szpecą jego twarz, powodując, że — choć ma dopiero 22 lata — to wygląda starzej o jakieś 20. Więcej takich historii znajdziesz na stronie głównej Onetu Wiąże się z tym jednak tragiczna historia z dzieciństwa. Miał wówczas zaledwie 10 miesięcy i mieszkał wtedy u dziadków. Na jego głowę babcia — zupełnie przypadkowo — wylała gorący olej z patelni, na której smażyła rybę. Trwała walka o życie małego Alisona. Ten kolejne cztery miesiące spędził w szpitalu z oparzeniami trzeciego stopnia. Największe i najbardziej widoczne blizny ma na czole i twarzy, ale te są także na klatce piersiowej i lewym ramieniu. Najczęściej Dos Santosa można spotkać w czapce, bowiem musi te miejsca chronić przed słońcem. Zobacz także: Adrianna Sułek uderza w związek, PZLA odpowiada. "Zawodnicy nie rozumieją" Brazylijczyk przed rokiem został brązowym medalistą igrzysk olimpijskich w Tokio. Potem sam przyznał, że kiedy był dzieckiem, to nie sądził, że kiedykolwiek to będzie możliwe. Jako młody chłopak dorastał w Sao Joaquim da Barra. To miejscowość położona ok. 400 m na północ od Sao Paulo. — Moim pierwszym sportem było judo, które uprawiałem od 6. do 14. roku życia. Kochałem to. Naprawdę mi się podobało. W mojej rodzinie nie było lekkoatletów, chociaż w pewnym momencie moja siostra i ja próbowaliśmy tego sportu przez kilka tygodni, ale nam się to nie podobało. I przestaliśmy. Wszyscy mówili, że jeśli zostanę przy lekkoatletyce, to mogę być świetnym sportowcem, ale wtedy nie słuchałem. Judo wciąż było moją miłością — opowiadał Dos Santos przed laty. — Był tylko jeden duży problem. Moja rodzina nie była bogata. W lekkoatletyce z kolei dostrzegliśmy okazję do zarobienia pieniędzy. Wróciłem do tego sportu i wkrótce bardzo go pokochałem — dodał. Z Eugene — Tomasz Kalemba, Przegląd Sportowy Onet *** – Najpierw piłkarz, później celebryta – mówi o sobie. Nie chodzi "po ściankach", nie szuka uwagi mediów. To media interesują się nim, choć niekoniecznie w sportowym kontekście. O piłkarską karierę pyta go Łukasz Kadziewicz, a Jarosław Bieniuk odpowiada, co dał mu sport, co zabrał i czy zawodowo czuje się spełniony. – W piłce nożnej sufit jest tak wysoko, że trudno powiedzieć: "jestem spełniony" – przyznaje. Nie ukrywa, że na jego karierę ogromny wpływ miało życie prywatne. Pozytywny? Negatywny? O tym mówi "W cieniu sportu". Zdradza też, czego zabrakło jego pokoleniu, by w piłce nożnej sięgać po więcej i jaki związek może mieć z tym... Unia Europejska.