Barbara Hadowska/ Kronos mediaJedna z najpiękniejszych dolin w Tatrach to Dolina Pięciu Stawów Polskich. To tutaj znajduje się najgłębsze jezioro i najwyżej położone schronisko w Polsce. Jeziora otoczone są przez kosodrzewinę, rzadkie rośliny alpejskie i dziko żyjące zwierzęta. Dolina zachwyca o każdej porze roku. Warto się tutaj wybrać dla niezapomnianego widoku na panoramę pobliskich szczytów. Miejsce jest także znakomitym punktem wypadowym na dalsze wędrówki. Trzeba jednak pamiętać, że wycieczka wymaga dobrej Pięciu Stawów Polskich położona w Tatrach Wysokich stanowi odgałęzienie Doliny Białki i górne piętro Doliny Roztoki, od którego oddzielona jest wysoką ścianą stawiarską, z której spływa wodospad Siklawa. Dolina mierzy 4 km długości i położona jest na wysokości około 1625-1900 m Rozciąga się stąd widok na otaczające ją skaliste szczyty. Po północnej stronie widoczna jest Świnica, Mały Kozi Wierch, Zamarła Turnia i Kozi Wierch, a po południowej Niżni Liptowski Kostur, Wyżni Liptowski Kostur oraz Szpiglasowy Wierch. Od zachodniej strony ogranicza ją Walentynkowy Wierch i Gładki Wierch, a od wschodniej masyw Miedzianego, Opalony Wierch i Świstową Czubę. Nazwa doliny pochodzi od znajdujących się na jej powierzchni pięciu jezior polodowcowych: Przedniego Stawu, Małego Stawu, Wielkiego Stawu, Czarnego Stawu oraz Zadniego Stawu. Szóste, najmniejsze jezioro, nazywane Wole Oko, jest jeziorem okresowym, które w niektórych okresach północnym brzegu Przedniego Stawu Dolnego znajduje się schronisko PTTK w Dolinie Pięciu Stawów. To najwyżej położone schronisko w polskich Tatrach (1671 m nosi imię Leopolda Świerza. Zostało wybudowane w latach 1948-1953. Jest to jedyne w Polsce schronisko, do którego nie prowadzi droga przejezdna dla samochodów. Schronisko zaopatrywane jest przy pomocy wyciągu towarowego, do którego towar przywożony jest na traktorach i kładach. W budynku jest 67 miejsc schronisko jest już piątym z kolei schroniskiem w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. Pierwszym było wybudowane w 1876 r. im. Ludwika Zejsznera - było kamienne i bardzo niewygodne, nie było tam prycz i ani pieca. W 1898 r. wybudowano obok niego drugie, drewniane, mające prycze i ogrzewanie. Wraz z rozwojem turystyki wybudowano trzecie, większe schronisko. Oddano je do użytku w 1932 r. Przetrwało II wojnę światową, z niewyjaśnionych przyczyn spłonęło w maju 1945 r. W 1947 r. obok ruin spalonych schronisk wybudowano niewielkie drewniane i jednoizbowe schronisko. Obecnie pełni ono rolę strażnicówki szlakiem do Doliny Pięciu Stawów jest szlak prowadzący z Palenicy Białczańskiej przez Dolinę Roztoki. Trasa jest jedną z najłatwiejszych, a także najmniej okolicach Doliny Pięciu Stawów Polskich znajduje się także gęsta sieć szlaków turystycznych, chętni na dalszą wspinaczkę mogą wyruszyć stąd: na Szpiglasową Przełęcz, Szpiglasowy Wierch, nad Morskie Oko przez Świstówkę Roztocką, na Kozią Przełęcz, na Zawrat, na Kozi przez Jezioro Czorsztyńskie wieś Stare Maniowy. Zobacz, jak wygląda"Bangladesz" na Siwej Polanie. Buda za budą, pamiątki, kiełbaski i lane piwo To był kiedyś legendarny budynek na Krupówkach. Dziś w budynku hula wiatrTatry. Legendarny Mnich - marzenie turystów i taterników [NIESAMOWITE ZDJĘCIA]Jak wyglądało Zakopane 30 lat temu i jak wygląda teraz? Miasto bardzo się zmieniło Tatry. Remonty szlaków idą pełną parą. To ciężka ręczna robota [ZDJĘCIA]Polecane ofertyMateriały promocyjne partnera

Tatry 20 Maj 201328 kwietnia 2020 1 Minute Dolina Pięciu Stawów Polskich, to bardzo piękna i malownicza dolina tatrzańska. Trudno określić, która dolina jest najpiękniejsza. Dolina Pańszczycy zachwycała swoją surowością, natomiast Dolina Pięciu Stawów jest zielona ma bogatą florę. Zbocza otaczających ją gór oraz dno doliny pokryte są kosodrzewiną. Stwierdzono występowanie bardzo rzadkich roślin takich jak: tojadu kosmatego, warzuchy tatrzańskiej, ukwapu karpackiego. Rejon doliny jest ostoją dla niedźwiedzi, świstaków, kozicy, jelenia i rysia. Najwięcej uroku dodają stawy. Jest ich tak naprawdę sześć. Wielki Staw z którego wypływa Siklawa, Przedni Staw nad którym znajduje się schronisko, Mały Staw, Czarny Staw, Zadni Staw widoczny tylko ze szlaku na Zawrat i Wole Oko, które okresowo wysycha. Pewien dziewiętnastowieczny turysta tak zapamiętał Dolinę Pięciu Stawów: W tej dolinie widać tylko tu i ówdzie kupę kamieni lub płaszczyznę zieloną, tylko przy pierwszym jeziorze, z którego wychodzi wodospad, rośnie kosodrzewina, odejmując tym sposobem w części posępność tej doliny. I tutaj najzwyczajniej panuje cisza, przerywana czasem piskliwym głosem ptaszyny. Aby krajobraz wzbudzał miłe uczucia, potrzeba nie tylko skał uderzającej postaci, ale i bujnej roślinności, co tajemniczo przemawia do duszy, tego wszystkiego nie masz przy Pięciu Stawach, a przecież widok nań ma w sobie coś, co przyciąga ujemnymi zaletami, bo wywołuje smętne uczucia. Dobrze, że opis ten jest dość stary, ponieważ mija się z prawdą, a ten turysta był albo ślepy albo nienormalny. Dla mnie widoki w niej są przepiękne, niespotykane nigdzie indziej. Pamiętam mój pierwszy raz gdy zobaczyłam Dolinę Pięciu Stawów i zawsze tu chciałam wrócić, aż wreszcie po kilku latach, udało mi się. Każdy turysta, który tu trafi zakocha się w dolinie bez pamięci. Dolina Roztoki. Opublikowano 20 Maj 201328 kwietnia 2020 Zobacz wpisy

Home Schronisko O nas W Dolinie Pięciu Stawów tempo życia dyktują pory roku… Każda z nich ma swoją specyfikę i niesie ze sobą zadania, które wykonujemy w większej lub mniejszej grupie. Razem mieszkamy i pracujemy. W sezonie letnim cała załoga jest znacznie większa niż zimą. To osoby, które stanowią stałą kadrę – najczęściej można u nas spotkać: Mietek – Jest w schronisku od 1967 roku, zatrudniony został jeszcze przez Marię Krzeptowską – babcię obecnych kierowniczek. Posiada bezcenną wiedzę na temat życia w schronisku, funkcjonowania wszystkich coraz bardziej skomplikowanych urządzeń, bezpieczeństwa na szlakach – szczególnie zimą, a dzięki swojej pomysłowości już od ponad 50 (!) lat jest niezastąpionym specjalistą od rozwiązywania trudnych spraw. Darek – Jest synem Mietka i dużą część dzieciństwa spędził w Pięciu Stawach. Jako szef kuchni jest autorem przepisu na nasz wyjątkowy żurek. Krysia – W Pięciu Stawach od 1999 roku. Kto był u nas choć raz na pewno zwrócił uwagę – profesjonalizm, niebanalna uroda i wspaniały śmiech. Miłośniczka wycieczek górskich i szaleństw na parkiecie. Wojtek i Jasiek – Duet, dla którego nie ma niemożliwych przeszkód do pokonania. Wojtek – szef zaopatrzenie z bratem Jaśkiem już od wielu lat dostarczają do Pięciu Stawów wszystko co potrzebne. Natalia – Dobry duch bufetu, jest z nami i zimą, i latem. Kojąco wpływa na roztargnionych gości i gorszy nastrój załogi 😉 Justynka – Jest w schronisku od 2005 roku i wchodzi w ścisły skład personelu, także zimowego. Wtajemniczona w recepturę szarlotki, wiele godzin spędziła w naszej specjalnej piekarni szykując turystom ten przysmak. Piotrek – Przyszedł do Schroniska w maju 2010 roku i wiadomo było, że zostanie na długo. Spokojny i konsekwentny, dba o to by całe zaplecze techniczne schroniska pracowało bez zarzutu. Marychna, Marta – Siostry, córki Andrzeja Krzeptowskiego, w Pięciu Stawach od urodzenia. Po przejściu wszystkich etapów wtajemniczenia w życie schroniska razem pracują nad ciągłym ulepszaniem usług i podnoszeniem standardu obsługi.

Ta noc miała w sobie coś z magii. Wieczorne niebo (a właściwie to była już noc) naszpikowało się mrowiem gwiazd. Jeszcze tak zasianego gwiazdami nieba nie widzieliśmy. To dzięki temu, że nocne niebo tatrzańskie jest bardzo ciemne, a szczególnie kiedy nie ma na nim księżyca. Żal jest zasnąć mając tak cudownie oszałamiający widok wszechświata. Jakże trudno go ogarnąć wzrokiem i umysłem. Jednakże było już chyba po północy, jak zaczęły nasilać się podmuchy ciepłego wiatru. W kilku naszych przebudzeniach widzieliśmy jak gwiazdy nad nami zaczęły znikać, aż niebo zasłoniło się szczelnie wysokimi chmurami. Nie wiemy, która to była godzina, kiedy spostrzegliśmy silne błyski stroboskopowo rozświetlające sklepienie chmur. Chyba zza północną granią było ich źródło, ale nie można było go jednoznacznie określić. To dziwne, bo żadne odgłosy burzy do nas nie docierały, nawet po wytężonym wsłuchiwaniu się jedynym słyszalnym dźwiękiem był wiatr i chrapanie. Trwała cisza nocy przerwana od czasu do czasu świstem podmuchu wiatru. Tak właśnie oddycha natura - myśleliśmy leżąc w śpiworze - zbliżyliśmy się do niej, do tej najbardziej pierwotnej natury człowieka. Jednak pozostali, którzy spali obok zapadli w sen jak kamień. Nic ich nie było w stanie obudzić. Być może było to ogromne zmęczenie, albo ta noc nie była dla nich niczym zaskakującym, bo może dla nich to nie pierwszyzna być w takich objęciach natury. TRASA: Schronisko PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich (1672 m Rozstaj pod Kozim Wierchem (1710 m Schronisko PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich (1672 m Dolina Roztoki (1435 m Wodogrzmoty Mickiewicza (1100 m Palenica Białczańska (984 m OPIS: Czwarta rano. Jakże przyjemnie jest wtulić się w poduchę ze zwiniętej z kurtki. Jak przyjemnie jest odlecieć jeszcze w błogim śnie. Widni się. Chmury nocy przerzedziły się. Granitowe grzebienie wyszły już z mroku nocy. Szklą się czerwienią. Nie jest łatwo przełamać senne rozleniwieni, ale trzeba wstać, żeby to zobaczyć... W dole - lasy skryte w cieniuToną jeszcze w mgle perłowej,Co w porannym oświetleniuMknie się z wolna przez parowy. Adam Asnyk „Ranek w górach” (fragm.) Mimowolnie wzrok kierujemy ku wschodowi, w kierunku wylotu doliny, gdzie mknie do nas poranne światło. Musimy podejść niemal na samą krawędź ściany stawiarskiej, aby zobaczyć dokładnie to źródło światłości. Są tam jeszcze chmury, ale rozprute czerwonym poblaskiem świtu. Jesteśmy w idealnym czasie i miejscu, skąd zobaczymy słońce rozpoczynające swój dzienny cykl. Stanie się to dzisiaj dokładnie na widocznym skrawku horyzontu. Mało jest takich dni, aby jego wschód widoczny był poprzez rynnę tej wąskiej doliny. Jest godzina kiedy majestatycznie zaczyna wyłaniać się zza horyzontu. Rośnie szybko. Jego spektakl jak zwykle trwa zbyt krótko. Wkrótce rzuca w nas oślepiającymi promieniami. Wkrótce jaśnieje tak bardzo, że mrużymy oczy i schylamy głowy w uniżeniu przed Jej Wysokością Gwiazdą, bez której Ziemia nie miałaby w sobie tyle piękna. A blask spływa wciąż gorętszy, Coraz głębiej oko tonie, Cudowności świat się piętrzy W wyzłoconej swej koronie. Góry wyszły jak z kąpieli I swym łonem świecą czystym, W granitowej świecą bieli W tym powietrzu przezroczystym. Adam Asnyk „Ranek w górach” (fragm.) Poranna dawka emocji jest niemierzalna. Nie da się jej zważyć, ani zmierzyć. To przeżycie zostanie w nas na całe życie. W tym stanie emocjonalnym trudno jest powrócić na posłanie. Pierś się wznosi, pierś się wzdyma I powietrze chciwie chwyta - Dusza wybiec chce oczyma Upojona, a nie syta; Niby lecieć chce skrzydlata, Obudzona jak z zaklęcia... I tę całą piękność świata Chce uchwycić w swe objęcia. Adam Asnyk „Ranek w górach” (fragm.) Pod Schroniskiem PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. Tak rozpoczął się nowy, kolejny dzień w naszym życiu. Do śniadania jeszcze mnóstwo czasu. Układamy się jeszcze w posłaniu, ale więcej drzemki jest w tym porannym leżakowaniu, niż snu. Doświadczone emocje rozbudziły nas prawie zupełnie. Taki właśnie początek dnia, jaki był, wymarzyliśmy sobie na dzisiaj. Dlatego zjawiliśmy się tu, aby to marzenie mogło się spełnić. O ósmej zaczynają wydawać śniadanie - zwyczajne śniadanie: jajecznica, bułka, ser, herbata, a jakże smakuje wybornie. Mieliśmy dzisiaj iść na Mały Kozi Wierch, ale pogoda ma się diametralnie popsuć. Mimo takich prognoz w schronisku robi się tłoczno od nowo przybyłych turystów, a wśród nich pojawiają się Agnieszka i Grześ. To niespodziewane spotkanie. W tym tłoku początkowo nie zauważają nas. Byli nad stawami. Czas na rozmowach szybko mija. Zasiedzieliśmy się w schronisku i wychodzimy dopiero gdy nasi gospodarze „wyganiają” wszystkich, bo muszą posprzątać po śniadaniu. Wychodzimy na zewnątrz o godzinie Słońce operuje już z ogromną mocą, lecz niedługo po naszym wyjściu chmury zaczynają błyskawicznie gęstnieć. Niesamowite, że przyszły tak nagle i niespostrzeżenie. Został nam jeszcze czas na małą wycieczkę w głąb Doliny Pięciu Stawów Polskich. Przejdziemy się choć kawałek tą doliną, a potem wracamy. Przed Schroniskiem PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. Dolina ta nazywana była kiedyś Pięciostawy, bo jest w niej pięć pięknie ulokowanych jezior. Potem, w początkach tatrzańskiej turystyki zmieniono ją na Dolinę Pięciu Stawów, ale okazało się, że po stronie słowackiej jest również dolina o takiej nazwie. Dla odróżnienia ich dodano do nazw wyróżniki i obecnie noszą one nieco przydługie nazwy: Dolina Pięciu Stawów Polskich i Dolina Pięciu Stawów Spiskich. Cała Dolina Pięciu Stawów Polskich ma 4 km długości, ale odwiedzimy tylko część tej doliny. Przedni Staw Polski (1668 m Wpierw mijamy najbardziej wysunięty na wschód Przedni Staw Polski, którego lustro położone jest na wysokości 1668 m Jezioro to ma 7,7 ha powierzchni i 34,6 m głębokości. Józef Nyka podaje w swoich opisach, że jego przejrzyste wody są barwy zielono-żółtej. Ocenił, że ich przejrzystość sięga 13 m. Przedni Staw Polski jest sztucznie zarybiony pstrągiem. Nieco dalej, na tej samej wysokości 1668 m mamy Mały Staw Polski. To nieduże jeziorko jest wrażliwe na wahania głębokości w zależności od opadów. Pomiary Wojskowego Instytutu Geodezyjnego z 1935 roku podają jego powierzchnie ok. 0,18 ha i głębokość 2,1 m. Jeziorko to jest najwyżej położonym w Polsce miejscem występowania traszki górskiej. Otaczają go młaki porośnięte kępami roślin górskich. Przy Małym Stawie Polskim (1668 m Dolina Pięciu Stawów Polskich. I dochodzimy jeszcze do Wielkiego Stawu Polskiego, położonego na wysokości 1665 m Jego powierzchnia według pomiarów WIG z 1934 roku wynosi 34,14 ha, zaś głębokość 79,3 m. Nowsze pomiary wykazały nieco większą głębokość 80,3 m³. Pod względem powierzchni jest to drugie jezioro w Tatrach po Morskim Oku (34,54 ha). Z kolei jego zasobność w wody szacowana jest na około 13 mln m³, co plasuje go pod tym kątem na pierwszym miejscu w Tatrach. Wielki Staw Polski (1665 m Nad Wielkim Stawem Polskim zawracamy. Idąc tą samą droga mijamy wcześniej odwiedzone jeziora, potem schronisko, za który schodzimy stromizną imponującej ściany stawiańskiej. Z satysfakcją oglądamy grań, przez którą wczoraj wędrowaliśmy i Buczynową Dolinkę widoczną z zupełnie innej niż wczoraj perspektywy. Żegnamy się z otoczeniem, w którym znaleźliśmy dobrą gościnę. Potem wschodzimy w strefę lasu, gdzie wsłuchujemy się w odgłosy Roztoki. Opuszczamy dolinę, tak jak ona wartkim biegiem (my raczej wolniej niż ona). Widok na Buczynową Dolinkę. Przed nami Dolina Roztoki. Ścieżka sprowadza do niej. Dni mijają. Niektóre z nich, tak jak ten nasz dzisiejszy i wczorajszy, zostają zatrzymane w pamięci. Z pewnością będziemy chcieli je kiedyś powtórzyć, aby znów doświadczyć ich uroku. Będą to na pewno również wspaniałe dni, ale raczej nie takie same. W życiu każdy dzień jest inny. Trzeba być otwartym na wszelakie ich piękno, niekiedy oczywiste, a czasami zaskakujące. Bądźmy zawsze gotowi na jego przyjęcie. Udostępnij: